De Beaufortain streek

Pastorale Symfonie

De duizenden chalets verspreid op de flanken van een « menselijke berg», bewijst weer eens dat de bewoners van de Beaufortain over het vermogen en de wil beschikken om samen met de natuur te leven. De mens heeft op een slimme manier de omvangrijke helling weten te temmen, enorme stuwdammen gebouwd; met de nodige inspanning de landbouwtraditie van zijn voorouders voortgezet, en zo de kwaliteit gewaarborgd van zijn bekendste kaas, de Beaufort. Dankzij een perfecte beheersing stoort het toerisme hier bijna niet, en wandelt u op het ritme van de koebellen van de mooie, vredig grazende koeien, die de diepgroene alpenweide onderhouden.

« Hier smelten als nergens anders droom en realiteit samen», Boris Vian

In dit gelovige gebied zijn kerken, kapellen maar ook kleine kapelletjes goed vertegenwoordigd: een verrijking voor het bewaard gebleven architecturaal kunstbezit van het Beaufortain. Het bewonderen van dorpen en gehuchten, het proeven van streekproducten tijdens een bezoekje aan de boerderij of de melkcoöperatie, het ontdekken van botanische paden tijdens een wandeltocht over de bergkammen: de Beaufortain onthult zijn vele facetten onder het wakende oog van de Mont Blanc...

Genesteld boven Albertville, tussen Val d'Arly en Vanoise, « de laatste zorgeloze vallei van de Alpen », zoals Roger Frison-Roche, alpinist en schrijver uit de streek, haar graag noemde, is geen gewone kinderdroom, maar een denkbeeldige realiteit...

« - Als je nog meer streken uithaalt, stuur ik je weer terug naar Beaufort! De gedachte alleen al maakte me helemaal blij. Beaufort! [...] ik dacht verbeten aan dat vrije land, waar ik vandaan kwam, waar alles mooi, en iedereen aardig was, en van mij hield[...] Ik kan bijna weer het koebelorkest van de kudde in de rust van de alpenweide horen; deze muziek maakt mooie herinneringen in mij los, [en] ik voel de menselijke warmte weer... »
Roger Frison-Roche, passage uit Le versant du soleil

« Mensenliefde doet bergen opleven. Wanneer de huizen, de bomen, en ook het gras verdwijnt, blijft een steriel, verwilderd, mineraal koninkrijk over; maar in zijn extreme armoede, volledige naaktheid, schuilt een ongekende rijkdom: het geluk in de ogen van degene, die hier de schoonheid van inziet. »
Gaston Rébuffat

>> Raadpleeg uw reisverslag.